Αρχικά θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω το 1453 όπου οι Οθωμανοί με την Άλωση της Πόλης έρχονται σε άμεση επαφή με την τον Δυτικό κόσμο .Οι Ευρωπαίοι αρχίζουν σιγά σιγά και συνειδητοποιούν  την δύναμη της νέας απειλής και προσπαθούν να προστατευτούν .Η επεκτατική τάση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας-προγόνου της Τουρκικής Δημοκρατίας μετά την επικράτηση των Νεότουρκων-είναι κάτι που τρόμαζε τους Ευρωπαίους και δεν λησμονείτε ακόμα και στις μέρες μας παρόλο που η κατάσταση στην διεθνή σκηνή έχει αλλάξει πολύ .Το 1571 αποτελεί μια χρονιά σταθμό για τις σχέσεις Ευρώπης-Τουρκίας. Η κυριαρχία των Οθωμανών στη Μεσόγειο μετά και την κατάκτηση της Κύπρου τροφοδότησε τις επεκτατικές τους διαθέσεις προς τον δυτικό κόσμο. Τα χριστιανικά κράτη παραμέρισαν για λίγο τις διαφορές τους και με πρωτοβουλία του Πάπα Πίου Ε' συγκρότησαν στις 25 Μαΐου 1571 τον «Ιερό Αντιτουρκικό Συνασπισμό (Sacra Liga Antiturca). Τον αποτελούσαν η Ισπανία, η Βενετία, η Γένουα, το Παπικό Κράτος, η Σαβοΐα, η Μάλτα και άλλες μικρότερες πόλεις της ιταλικής χερσονήσου .Αποφασίστηκε η συγκρότηση στόλου και η αποστολή του στην ανατολική Μεσόγειο .Τότε στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπάκτου (τότε Λεπαντο) σε μια από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες όλων των εποχών , τόσο για τον αριθμό των σκαφών όσο και για την τακτική που εφαρμόστηκε οθωμανικός στόλος συντρίβεται από τις χριστιανικές δυνάμεις .Η νίκη αυτή των δυτικών δυνάμεων μπορεί να ανέκοψε τις επεκτατικές βλέψεις των Οθωμανών παρόλα αυτά δεν οδήγησε στην κατάληψη της Πόλης που αποτελούσε και διακαή πόθο.

Η ναυμαχία αυτή αποτελεί ένα σημαντικό δείγμα των σχέσεων των δυτικών με τους Τούρκους διαχρονικά .Οι μάχες αυτές έχουν αφήσει ακόμα και στην εποχή μας κατάλοιπα και δημιουργούν περισσότερους πονοκεφάλους και προβλήματα στην πλευρά της Τουρκίας .
Μετά την κατάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας η προοπτική ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε ξεκινάει στις 12/9/1963 και την υπογραφή της σύνδεσης η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 1/12/1964.Αρκετα αργότερα και συγκεκριμένα στις 14 Απριλίου του 1987, η Τουρκία υπέβαλε επίσημη αίτηση για προσπάθεια απόκτησης της ιδιότητας του πλήρους μέλους της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ).Στις 12 Δεκεμβρίου του 1999 το ευρωπαϊκό συμβούλιο του Ελσίνκι αναγνωρίζει  και επίσημα την Τουρκία ως ισότιμο υποψήφιο μέλος προς ένταξη στην Ε.Ε και στις 17/12/2004 προσφέρεται στην Τουρκία ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων μόνη χώρα που αρνείται να συμφωνήσει είναι η Αυστρία.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν επιθυμούν και ιδιαίτερα την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε παρόλο που σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο παρουσιάζονται διαλλακτικοί. Γενικότερα υπάρχει έντονος σκεπτικισμός όσον αφορά την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. από τη στιγμή που είναι μία χώρα με 70 περίπου εκατομμύρια κατοίκους, με πολύ χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, χαμηλό βιοτικό επίπεδο και μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες .Παράλληλα υπάρχουν φωνές οι οποίες μιλούν για μία χώρα η οποία πολιτισμικά και γεωγραφικά δεν ανήκει στην Ε.Ε., μία χώρα που δεν αναγνωρίζει δικαιώματα στη μειοψηφία των 15 περίπου εκατομμύρια Κούρδων ,η οποία επικροτεί εθνικές και θρησκευτικές διακρίσεις και αποτελεί μια μουσουλμανική χώρα .Επίσης εμφανίζεται ισχυρό το στρατιωτικό καθεστώς και το εθνικιστικό στοιχείο (ισλαμιστές - φονταμενταλιστές) που σε πολλές περιπτώσεις καθορίζουν επιλογές και αποφάσεις της κυβέρνησης .Αποτελεί τέλος μία χώρα η οποία συνορεύει με κράτη στα οποία επικρατεί αστάθεια σε όλα τα επίπεδα (Ιράκ, Ιράν και Συρία).

Αυτό όμως που κάνει ιδιαίτερα διστακτικούς τους Ευρωπαίους είναι η οικονομική βοήθεια που θα δοθεί στην Τουρκία μέσω των κοινοτικών πλαισίων στήριξης. Εκτιμάται ότι η Τουρκία θα λαμβάνει περίπου το 1/10 του ετήσιου προϋπολογισμού της Ε.Ε.

Θετικοί σε αυτή την προοπτική και μεγάλος σύμμαχος των Τούρκων στις προσπάθειες ένταξης τους είναι οι Η.Π.Α και το Ηνωμένο Βασίλειο .Οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν ότι με την είσοδο της Τουρκίας θα επέλθει μια σταθερότητα σε μια περιοχή ιδιαίτερα σημαντική για αυτούς όπως είναι η Μέση Ανατολή όπως επίσης εκτιμούν ότι η Τουρκία ως ενεργό μέλος  του ΝΑΤΟ με την είσοδο της στην Ε.Ε θα ενισχυόταν οικονομικά , εμπορικά , πολιτικά καθώς και κοινωνικά .Αντιθέτως αρνητικοί ως προς την ένταξη της Τουρκιάς είναι οι Αυστριακοί ,οι Γερμανοί ,οι Γάλλοι ,οι Ολλανδοί καθώς και οι Ισπανοί .Οι Αυστριακοί δεν επιθυμούν την είσοδο στην Ε.Ε της Τουρκιάς κυρίως λόγω ιστορικών γεγονότων( Αυστροουγγρική αυτοκρατορία εναντίων της Οθωμανικής).Η Γερμανία και η Γαλλία είναι αρνητικές καθώς υπάρχει μεγάλος φόβος για κύμα μεταναστών .Ειδικότερα η Γερμανία  φοβάται ότι με την είσοδο της Τουρκιάς εκείνη  θα είναι πλέον πληθυσμιακά η μεγαλύτερη χώρα στην Ε.Ε και έτσι θα έχει τον δεύτερο ή ακόμα και τον πρώτο αριθμό αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο .Από την άλλη μεγάλος προβληματισμός υπάρχει από την πλευρά των Γάλλων για την άρνηση των Τούρκων να αναγνωρίσουν την γενοκτονία των Αρμενίων.

Η Ελλάδα διαχρονικά κρατούσε μια αρνητική στάση ως προς την ένταξη της Τουρκίας .Κάθε αντίδραση της Αθήνας σε θέματα που αφορούσαν τις προοπτικές και το ενδεχόμενο να ενταχθεί η γείτονος χώρα στην Ε.Ε ήταν σκληρή. Όλα αυτά όμως ως το 1996 όταν αποφασίστηκε μια αλλαγή πλεύσης στην εξωτερική πολιτική και στον τρόπο προσέγγισης των ενταξιακών προσπαθειών της Τουρκίας .Η ελληνική πλευρά άρχισε σιγά σιγά και στήριζε την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε με κάποιους όμως όρους .Παράλληλα μεγάλος σύμμαχος για αυτήν την αλλαγή υπήρξε και η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε .Με την είσοδο των Κυπρίων δημιουργήθηκε ένας ακόμα πονοκέφαλος στους Τούρκους καθώς κάθε προοπτική ένταξης θα σταματούσε όσο δεν λυνόταν το Κυπριακό.

Το μέλλον σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα της ένταξης ή μη της Τουρκίας στην Ε.Ε αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς θα πρέπει πάρα πολλοί παράμετροι να συζητηθούν καθώς και να λυθούν τα όποια ζητήματα .Σίγουρα όμως σε περίπτωση ένταξης θα μιλάμε για μια τεράστια αλλαγή στην συνοχή της Ε.Ε και στον τρόπο λειτουργίας της .Η πιο κοντινή αλλά ταυτόχρονα και ιδιαίτερα ουτοπική ημερομηνία ένταξης της Τουρκίας είναι η πρωτοχρονιά του 2013.Παρολη την πρόοδο της Τουρκίας οικονομικά και κοινωνικά η παγκόσμια κρίση αλλά και το παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον καταστούν την οποιαδήποτε πρόβλεψη για την ένταξη της Τουρκίας αλλά και γενικότερα άλλων χωρών στην Ε.Ε ριψοκίνδυνη και ελλιπή επιστημονικά την όποια τεκμηρίωση της.